MedaNet Journal

دانش عملی برای مدیریت فناوری اطلاعات

از ITSM و ITIL تا دارایی، عملیات، امنیت، هویت و محصولات ManageEngine؛ موضوع را پیدا کنید، سناریو را بخوانید و به اجرا برسید.

مسیرهای مطالعه

بر اساس مسئله بخوانید، نه فقط بر اساس تاریخ

تازه‌های مدانت

جدیدترین مقالات

با انتشار مطالب جدید، این بخش خودکار به‌روز می‌شود.

KEEP LEARNING

موضوعی در ذهن دارید؟ از جست‌وجوی مدانت شروع کنید

میان صدها مقاله، راهنما، محصول و صفحه تخصصی، سریع‌تر به پاسخ مناسب برسید.

جست‌وجو در کل مدانت
مهر ۱۲, ۱۴۰۳

Scrum چیست؟

اسکرام (Scrum) یک چارچوب مدیریت پروژه چابک است که به‌ویژه در توسعه نرم‌افزار و پروژه‌های پیچیده استفاده می‌شود. این روش بر مبنای تکرار و بهبود مستمر است و به تیم‌ها اجازه می‌دهد تا به‌طور مؤثری بر روی تولید محصول تمرکز کنند و به سرعت به نیازهای مشتریان و تغییرات بازار پاسخ دهند. اسکرام بر سه اصل کلیدی تأکید دارد: شفافیت، بازرسی و تطبیق. در اسکرام، پروژه‌ها به دوره‌های زمانی مشخصی به نام “اسپرینت” تقسیم می‌شوند، که معمولاً بین یک تا چهار هفته طول می‌کشد. هر اسپرینت شامل برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی است. تیم اسکرام متشکل از نقش‌های کلیدی مانند مالک محصول (Product Owner)، تیم توسعه (Development Team) و اسکرام مستر (Scrum Master) است. مالک محصول مسئول تعیین اولویت‌ها و نیازهای مشتری است، در حالی که تیم توسعه به ایجاد و تحویل ویژگی‌های محصول می‌پردازد و اسکرام مستر به تسهیل فرآیندها و حل مشکلات کمک می‌کند.
مهر ۱۲, ۱۴۰۳

OKR چیست؟

OKR (Objectives and Key Results) یک چارچوب مدیریت هدف است که به سازمان‌ها کمک می‌کند تا اهداف کیفی و الهام‌بخش را تعیین کنند. این روش به‌ویژه در شرکت‌های فناوری و نوآورانه مانند گوگل محبوبیت دارد و به مدیران و تیم‌ها این امکان را می‌دهد تا با وضوح بیشتری بر روی اهداف خود تمرکز کنند. این چارچوب از دو جزء اصلی تشکیل شده است: اهداف و نتایج کلیدی. اهداف باید چالش‌برانگیز و قابل‌فهم باشند و نتایج کلیدی به‌عنوان معیارهای کمی و قابل اندازه‌گیری برای ارزیابی پیشرفت به سمت تحقق این اهداف عمل می‌کنند. معمولاً هر هدف چندین نتیجه کلیدی دارد که به‌طور مشخص و قابل سنجش بیان می‌شوند. استفاده از OKR به سازمان‌ها این امکان را می‌دهد که شفافیت بیشتری را در تعیین اهداف و ارزیابی عملکرد ایجاد کنند. این روش می‌تواند به افزایش انگیزه و تعهد کارکنان کمک کند و همچنین همکاری و هماهنگی بین تیم‌ها را تقویت کند. با تعیین اهداف روشن و قابل اندازه‌گیری، سازمان‌ها می‌توانند به‌طور مؤثرتری در مسیر تحقق استراتژی‌های خود حرکت کنند.
مهر ۱۲, ۱۴۰۳

CI چیست؟

CI مخفف Configuration Item یا «قلم پیکربندی» است. در ITIL، هر جزء مهمی که برای ارائه یک خدمت باید مدیریت، کنترل یا ردیابی شود می‌تواند یک CI باشد؛ از سرور و نرم‌افزار گرفته تا سرویس کسب‌وکار، قرارداد، مستندات یا حتی ارتباط میان اجزا. CI صرفاً یک دارایی نیست. ممکن است یک دارایی ارزش مالی داشته باشد اما برای مدیریت پیکربندی اهمیت عملیاتی نداشته باشد؛ برعکس، یک سرویس یا Relationship ممکن است دارایی مالی محسوب نشود اما برای تحلیل اثر تغییر و رخداد حیاتی باشد. مثال‌های CI در فناوری اطلاعات سرور، لپ‌تاپ، سوئیچ، روتر و تجهیزات زیرساختی سیستم‌عامل، Database، Middleware و نرم‌افزارهای سازمانی Application، Business Service و سرویس‌های حیاتی مستندات، قراردادها و برخی اقلام کنترلی مرتبط با خدمت Relationship میان CIها؛ مثلاً وابستگی یک Application به Database و Server CI چه ارتباطی با CMDB دارد؟ CMDB پایگاهی برای نگهداری اطلاعات CIها و رابطه میان آن‌هاست. ارزش CMDB فقط در تعداد رکوردها نیست؛ مهم این است که بدانیم هر CI به چه سرویس، کاربر، تیم یا CI دیگری وابسته است. همین Relationshipها هستند که در Incident، Problem و Change به تحلیل اثر کمک می‌کنند. تفاوت CI و Asset چیست؟ Asset بیشتر از زاویه مالکیت، هزینه، قرارداد، Lifecycle و ارزش مالی دیده می‌شود؛ اما CI از زاویه کنترل پیکربندی و اثر آن بر خدمت اهمیت دارد. یک لپ‌تاپ می‌تواند هم Asset باشد و هم CI، ولی یک Business Service یا Relationship معمولاً CI است بدون اینکه Asset مالی محسوب شود. CI در مدیریت تغییر چه نقشی دارد؟ هنگام ثبت Change، مشخص‌کردن CIهای تحت تأثیر کمک می‌کند Blast Radius تغییر قبل از اجرا دیده شود. اگر یک Database به چند سرویس حیاتی وابسته باشد، تغییر روی آن باید با دقت بیشتری ارزیابی شود. برای همین CI و Relationshipها در تصمیم‌گیری CAB و تحلیل ریسک تغییر اهمیت مستقیم دارند. در ابزارهایی مانند ServiceDesk Plus، CIها می‌توانند به رخداد، مشکل، تغییر و سرویس مرتبط شوند تا تیم IT به‌جای نگاه جزیره‌ای، اثر هر اختلال یا تغییر را در سطح سرویس ببیند. سخن پایانی CI واحد پایه مدیریت پیکربندی است. اگر CIها، ویژگی‌هایشان و Relationship میان آن‌ها دقیق نباشد، CMDB فقط یک فهرست بزرگ خواهد بود؛ اما وقتی داده درست باشد، CI به یکی از مهم‌ترین ورودی‌های Incident، Problem، Change و Service Impact Analysis تبدیل می‌شود.
مهر ۱۲, ۱۴۰۳

EULA چیست؟

توافق‌نامه مجوز کاربر نهایی (End User License Agreement یا EULA) یک قرارداد قانونی است که شرایط و مقررات استفاده از نرم‌افزار یا محصول دیجیتال را مشخص می‌کند. این توافق‌نامه معمولاً بین تولیدکننده یا توزیع‌کننده نرم‌افزار و کاربر نهایی منعقد می‌شود و به کاربر این حق را می‌دهد که نرم‌افزار را در شرایط خاصی استفاده کند. EULA شامل جزئیاتی مانند محدودیت‌های استفاده، حقوق مالکیت معنوی، و شرایط پایان استفاده از نرم‌افزار می‌باشد. EULA به تولیدکنندگان نرم‌افزار این امکان را می‌دهد که حقوق خود را حفظ کرده و از سوءاستفاده از محصولات خود جلوگیری کنند. این توافق‌نامه ممکن است شامل بندهایی درباره مسئولیت‌پذیری، شرایط لغو، و نحوه مدیریت مشکلات یا حوادث نیز باشد. همچنین، با توجه به قوانین حقوقی مختلف در کشورها، EULA ممکن است به‌طور خاص طراحی شود تا از سازگاری با قوانین محلی اطمینان حاصل کند. در نهایت، EULA به کاربر نهایی اطلاعات مهمی درباره نحوه استفاده مجاز از نرم‌افزار ارائه می‌دهد و مسئولیت‌های کاربر را مشخص می‌کند.
مهر ۱۲, ۱۴۰۳

BYOD چیست؟

مفهوم «Bring Your Own Device» (BYOD) به سیاستی اشاره دارد که به کارکنان اجازه می‌دهد از دستگاه‌های شخصی خود، مانند تلفن‌های هوشمند، تبلت‌ها و لپ‌تاپ‌ها، برای انجام کارهای مرتبط با سازمان استفاده کنند. این رویکرد به‌ویژه با پیشرفت تکنولوژی و افزایش قابلیت‌های دستگاه‌های شخصی، در محیط‌های کاری رایج شده است. BYOD می‌تواند به افزایش بهره‌وری و رضایت شغلی کارکنان منجر شود، زیرا آن‌ها می‌توانند از ابزارهایی که با آن‌ها راحت‌تر هستند، استفاده کنند. استفاده از سیاست BYOD مزایای زیادی دارد، از جمله کاهش هزینه‌های سخت‌افزاری برای سازمان و امکان دسترسی به اطلاعات و خدمات سازمانی در هر زمان و مکان. با این حال، BYOD همچنین چالش‌هایی را در زمینه امنیت اطلاعات ایجاد می‌کند. هنگامی که دستگاه‌های شخصی به شبکه سازمان متصل می‌شوند، خطر نشت اطلاعات و تهدیدات امنیتی افزایش می‌یابد. بنابراین، سازمان‌ها باید سیاست‌ها و رویه‌های امنیتی مناسبی را برای مدیریت دسترسی و حفاظت از داده‌های حساس توسعه دهند.